Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Χαμογέλα ρε...τι σου ζητάνε; PDF Εκτύπωση E-mail
Articles | Σκεψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Γριβάνη Βέφα on Τετάρτη, 27 Νοέμβριος 2013 12:06   

Είναι στιγμές που νομίζεις ότι ο νόμος του Μέρφυ διατυπώθηκε για σένα ή λίγο καλύτερα πως μπορείς να τον επιβεβαιώνεις κάθε μέρα! Ηρέμισε. Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ο Μέρφυ ήταν ένας αμερικανός μηχανικός της αεροναυπηγικής που δούλευε σε συστήματα ασφαλείας. Όταν ζητήθηκε η αρωγή του από τη βάση Edwards Air Force Base της California, για να προσαρμόσει μια σειρά αισθητήρων που θα μπορούσαν να μετρήσουν επακριβώς τη δύναμη G που ασκούταν στον πιλότο, κανείς δεν ήξερε πως ήταν η αρχή της διατύπωσης αυτής. Σε μια λάθος σύνδεση των αισθητήρων από το βοηθό του ο ίδιος είπε ««αν υπάρχουν δύο τρόποι να κάνεις κάτι και ο ένας εξ αυτών οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή, αυτός [ο βοηθός του] θα διαλέξει τον λάθος τρόπο». Από εκεί και πέρα έγινε μια γενίκευση του νόμου και τροποποιήθηκε από πολλούς. Γενικά, όταν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει στραβά, θα γίνει και μάλιστα τη χειρότερη στιγμή. Καθόλου αισιόδοξο αλλά συμβαίνει. Συμβαίνει όταν αλλάζεις λωρίδα στο δρόμο γιατί η δική σου «κόλλησε» στην κυκλοφορία και μόλις το κάνεις, κολλάει αυτή που πήγες και αδειάζει εκείνη που ήσουν. Επίσης, ο νόμος επαληθεύεται όταν την ώρα που είσαι φορτωμένος και τρέχεις στη σκάλα σου πέφτουν όλα τα πράγματα, χτυπάει το τηλέφωνο και ταυτόχρονα κλείνει και το φως και δε βλέπεις τίποτα. Κι εμένα μου συμβαίνει πολλές φορές, κυρίως όταν οδηγώ. Γιατί όταν βιάζομαι πάντα θα συναντήσω το σκουπιδιάρικο μπροστά μου, το φανάρι θα είναι κόκκινο, όλα τα παιδιά και τα γεροντάκια θα βρεθούν στο δρόμο μου οπότε θα τα αφήσω να περάσουν και το αποκορύφωμα δε θα βρίσκω parking. Παραδέξου το, σου έχει συμβεί.

Το ξέρεις πως δεν είσαι ο μόνος που το παθαίνει αλλά εκείνη τη στιγμή δε σε παρηγορεί αυτό. Το μόνο που θέλεις είναι να ξεσπάσεις κάπου, κάπως. Κι εκεί είναι το δικό σου λάθος και προκαλείς περισσότερο την «τύχη « σου( περισσότερο για ατυχία σου μοιάζει). Με το να έχεις νεύρα, να μαλώσεις με τον πρώτο που θα βρεις, να ξεσπάσεις με το λάθος άτομο ή απλά να χαλάσει η διάθεσή σου, έχεις χάσει το παιχνίδι. Μια κακή στιγμή ήταν και πέρασε. Απλώς γέλα. Δε θα σπρώξεις την κυρία με το καρότσι που σε καθυστερεί, ούτε το αργοκίνητο αυτοκίνητο μπροστά σου, δε θα έρθει ο Χάρι Πότερ ως δια μαγείας να σηκώσει τα πράγματα που σου έπεσαν ή να βρει αυτό που έχασες αλλά θα κερδίσεις άλλη μια στιγμή γέλιου.

Κι ένα χαμόγελο ήταν το έναυσμα για το άρθρο αυτό. Ένα χαμόγελο που κάποιος θα το προσπερνούσε κι άλλος θα το παρεξηγούσε. Ξέρεις, είναι σπάνιο στην εποχή που ζούμε να βρίσκεις άγνωστα άτομα που σου χαμογελάνε στη μέση του δρόμου άνευ λόγου, καθώς η ζωή σήμερα κινείται σε μια επιφανειακή και σχεδόν απαστράπτουσα πραγματικότητα που μας παρασέρνει στο λίγο και το επιδερμικό. Για να μην τα πολυλογώ είναι μεσημέρι στη Τσιμισκή, δεδομένη η κίνηση, νευριασμένα πρόσωπα, βιαστικές κινήσεις, σπρωξίματα και μια κυρία που απλώς πέρασε από δίπλα μου και μου χαμογέλασε. Δεν είχε λόγο, απλά το έκανε κι έτσι απλά ένα χαμόγελο μιας άγνωστης εμένα μου φτιάξε τη μέρα. Γιατί βαρέθηκα το άγχος, με κουράζει το συνεχές κυνήγι των υποχρεώσεων (έτσι πως έχει καταντήσει) και απλώς θέλω να βλέπω χαρούμενα πρόσωπα στο δρόμο. Το ξέρω, δεν είναι εύκολο με τόσα που τραβάει ο καθένας, αλλά δε ζητάω δα και κάτι δύσκολο και μιας και το θέμα πάει πάντα «εκεί» στην τελική δεν κοστίζει και τίποτα.

«Μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;' Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.» Χρόνης Μίσσιος




 

inaoussa.gr - All Rights Reserved