Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Μεγαλώνοντας με τη γιαγιά και τον παππού: αξία ανεκτίμητη PDF Εκτύπωση E-mail
Articles | Σκεψεις
Συντάχθηκε απο τον/την Γριβάνη Βέφα on Τετάρτη, 02 Σεπτέμβριος 2015 23:54   

papΤο μεγάλωμα των παιδιών με τη γιαγιά και τον παππού, αποτελεί μια ασφαλή λύση για τους περισσότερους γονείς που εργάζονται και δεν μπορούν να αναθρέψουν εξ ολοκλήρου τα παιδιά τους.

Για μένα, αποτελεί την πιο σωστή απόφαση που πήραν οι γονείς μου όταν έπρεπε να μετακομίσουν σε διπλανή πόλη και έτσι τους έβλεπα τα σαββατοκύριακα, κάτι που τα άλλα παιδιά κάνουν με τους παππούδες τους. Η καθημερινότητα με τη γιαγιά και τον παππού ήταν βγαλμένη από παραμύθι και αποτέλεσε το βασικότερο λίθο για τα ωραιότερα παιδικά χρόνια που θα μπορούσα να έχω. Μέσα σε λίγους αριθμούς ξεδιπλώνονται όσα μας έδωσαν όταν ήμασταν μικροί αλλά και τώρα.

1. «Ανιδιοτελής αγάπη», ένας συνδυασμός λέξεων σπάνιος στην εποχή μας αλλά πάντα πολύτιμος. Η φροντίδα, η συνεχής ένδειξη της απέραντης αγάπης τους για τα εγγόνια είναι πράξη καθημερινή που γίνεται συνήθεια από επιλογή. Μάλιστα, η ανατροφή των τελευταίων δεν είναι η υποχρέωσή τους.  Άλλωστε, των παιδιών σου τα παιδιά, δυο φορές παιδιά σου, λένε.

2. Μαθαίνεις συνέχεια ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή τους, από τη δική τους εποχή αλλά και παραμύθια που ρίχνουν στα βράδια πριν κοιμηθείς λίγη σκόνη μαγείας. Κάθε παραμύθι μια διδαχή, κάθε ιστορία ένα νοητό ταξίδι.

3. Η γιαγιά και ο παππούς όταν είναι μαζί σου, ξεχνούν μια λέξη, το «όχι» . Είτε θέλεις πάλι βόλτα και πατάτες τηγανιτές, είτε ζητάς να κοιμηθείς ανάμεσα τους και να παίζετε όλη μέρα το αγαπημένο σου παιχνίδι θα σου κάνουν το χατίρι και θα το κάνουν μέσα από την καρδιά τους.


4. Γνωρίζεις τεχνικές και γιατροσόφια και από τους δυο από τα παλιά, τότε που δεν είχαν την τεχνολογία, όμως, όλα τα κατάφερναν.

5. Ζεις στην αληθινή αγνότητα και δε μαντεύεις πίσω από τις λέξεις. Μαζί τους γίνεσαι ξανά αθώος.

6. Είναι η οικογένειά σου. Το σπίτι των παππούδων σου είναι και δικό σου σπίτι, ακόμη και όταν μεγαλώνεις. Περνάς μετά το σχολείο να πάρεις ένα κομμάτι πίτα που έκανε η γιαγιά σου ή πριν την έξοδο για να τους δώσεις ένα φιλί.

Κάπως έτσι, η γιαγιά και ο παππούς είναι φιγούρες που δεν μπορούν να αντικατασταθούν από κανέναν άλλον. Είναι ακούραστοι και δυναμικοί άνθρωποι που πάντα παρατηρώ και πάντα θαυμάζω.


Το άρθρο αυτό είναι το πιο δύσκολο που έχω γράψει ποτέ μου κι αυτός είναι ο λόγος που το ξεκινούσα και το σταματούσα εδώ και έξι μήνες. Για την ακρίβεια, δεν το θεωρώ άρθρο αλλά το λιγότερο που μπορούσα να γράψω για έναν από τους ανθρώπους που με μεγάλωσε και μου έδωσε απλόχερα τα πάντα. Να τους βλέπετε όσο πιο συχνά μπορείτε και να τους δείχνετε την αγάπη σας χωρίς αναβολές.

Υ.Γ: Μου λείπει που δε θα σε ξαναδώ κάπου εκεί στη Λάππα, όπως πάντα, να περπατάς χαρακτηριστικά και να φωνάζω δυνατά για να με ακούσεις, μου λείπουν τα χέρια σου και το πιο αγνό βλέμμα του κόσμου.

Αφιερωμένο στον παππού μου

Της Βέφας Γριβάνη



 

inaoussa.gr - All Rights Reserved