Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Πότε επιτρέπεται να κλαίει ένας άντρας PDF Εκτύπωση E-mail
Articles | Men
Συντάχθηκε απο τον/την inaoussa on Παρασκευή, 09 Αύγουστος 2019 02:09   

mklaeiΠόσο συχνά δακρύζεις; Ή μάλλον, πόσο συχνά δακρύζεις μπροστά σε άλλους;

Πριν από μερικά χρόνια, μια έρευνα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, υποστήριζε ότι τουλάχιστον ο μισός αρσενικός πληθυσμός πλανήτη καταπιέζει τα συναισθήματά του και προσπαθεί να μη δακρύζει δημοσίως. Κι αυτό είναι κάτι που εξηγείται εύκολα. Το πιο διαδεδομένο στερεότυπο για τους άντρες είναι ότι είναι ζόρικοι, σταθεροί, ακλόνητοι και ικανοί να ελέγξουν τα συναισθήματά τους κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη. Το κλάμα ενός άντρα εκλαμβάνεται ως αδυναμία και κάποιες φορές φτάνει να καταλήξει και αντικείμενο χλευασμού. Αλλά αυτό είναι πολύ άδικο.

Δεν ξέρουμε για ποιους λόγους δεν θα έπρεπε να κλαίει ένας άντρας. Αυτό είναι προσωπική του επιλογή κι έχει να κάνει καθαρά με τον δικό του αξιακό και ηθικό κώδικα. Ξέρουμε, όμως, τους μικρούς και μεγάλους λόγους, για τους οποίους ένας άντρας δεν θα πρέπει ποτέ να ντραπεί να κλάψει. Τις καταστάσεις στις οποίες αξίζει να δείξει την ευαίσθητη και -γιατί όχι- τρυφερή πλευρά του. Τις στιγμές και τις συγκυρίες στις οποίες δικαιούται (ίσως και να υποχρεούται) να εκφράσει τα συναισθήματά του με ένα υγρό, γοερό, ακατάσχετο ξέσπαμα δακρύων.

Για ένα χωρισμό

Οι γυναίκες τείνουν να πιστεύουν πως ο μέσος άντρας, όχι μόνο δεν δακρύζει για εκείνες αλλά συνεχίζει με αναισθησία προς την επόμενη κατάκτηση. Και ίσως να μην έχουν άδικο. Υπάρχουν όμως και οι γυναίκες, για τις οποίες οι άντρες δεν θα διστάσουν να δακρύσουν. Γυναίκες στις οποίες ανοίχτηκαν. Που τους είπαν πράγματα που κανείς άλλος δεν γνώριζε. Και ίσως ακόμη να μην γνωρίζει. Θα κλάψουν για εκείνες που τους θυμίζουν τραγούδια. Για εκείνες που τους έκαναν καλύτερους. Πολλές φορές θα κλάψουν ακόμη και για εκείνες που δεν έμειναν για καιρό δίπλα τους, αλλά κατάφεραν να τους αγγίξουν με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Και είναι καλό που οι άντρες δεν κλαίνε για όλες τις γυναίκες. Γιατί διαφορετικά, πως θα ξεχώριζαν εκείνες στη ζωή τους; Έτσι δεν είναι;

Για κάτι αναπάντεχο στη ζωή τους

Όχι, οι άντρες δεν θα δακρύσουν επειδή παντρεύονται. Ούτε επειδή πήραν πτυχίο. Δεν θα συγκινηθούν με την αγορά του πρώτου τους αυτοκινήτου, ούτε θα ζητήσουν χαρτομάντιλο επειδή κοιτούν τη θέα από τον Πύργο του Άιφελ. Επιλέγει πιο προσωπικές για εκείνον καταστάσεις. Παράδειγμα: δεν υπάρχει άντρας που δεν έχει κλάψει, όταν κράτησε για πρώτη φορά στα χέρια του το παιδί του.

Για ν' αποχαιρετίσουν τον «καλύτερο φίλο» τους

Το ρητό λέει πως κάποιες φορές τα ζώα μας καταλαβαίνουν καλύτερα από τους ανθρώπους. Αυτή η άνευ όρων αφοσίωση και αγάπη, από κάτι πολύ πιο αδύναμο και απροστάτευτο από σένα, δεν άφησε ποτέ κανέναν άντρα ασυγκίνητο. Οι άντρες έχουν ψύχωση με τα κατοικίδια τους. Μπορούν να περάσουν ένα απόγευμα χωρίς την γυναίκα της ζωής τους, αλλά τρέμουν στη σκέψη ότι ο τετράποδος φίλος τους θα μείνει μόνος του στο σπίτι. Και δεν το λες και κακό, γιατί δείχνουν πόσο σοβαρά έχουν πάρει το θέμα «κατοικίδιο». Και όταν φτάνει η στιγμή του ύστατου χαιρετισμού, νιώθουν πως έχεις ξεριζώσει κάτι από μέσα τους. Αυτό το κάτι δεν αναπληρώνεται ποτέ. Ακόμη και με την άφιξη ενός άλλου κατοικίδιου στη ζωή τους.

Για το αυτοκίνητο τους

Αν έχεις τρακάρει το μόλις ένα μήνα αυτοκίνητο σου και δεν έχεις δακρύσει, στείλε μας email. Θα χαρούμε να μάθουμε το πως τα κατάφερες. Οι άντρες έχουν ιδιαίτερους δεσμούς με το αυτοκίνητο τους. Κάποιοι, δεν το αντιμετωπίζουν καν σαν όχημα. Έχουν δακρύσει γι' αυτό όταν το έχουν τρακάρει. Όταν το έχουν δώσει για απόσυρση. Όταν τους το έχουν ανοίξει. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι έχουν φωτογραφίες του αυτοκινήτου στο κινητό. Η σχέση με το αμάξι είναι μια σχέση έρωτα.

Όταν βλέπουν μια manly ταινία

Από τον «Μονομάχο» μέχρι τους «300» και από το «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ» μέχρι τη «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν» και τα «Ρόκι», οι παραπάνω ταινίες είναι μέγιστη απόδειξη ότι οι άντρες μπορούν να δακρύσουν. Για τον ήρωα που χάθηκε, για την φιλία που διαλύθηκε, ή για τη θυσία που έγινε. Όσο πιο manly το σενάριο, τόσο μεγαλύτερη η συγκίνηση. Γιατί έχουμε φανταστεί τον εαυτό μας στο λόχο του λοχαγού Μίλερ, έχουμε πέσει στο πεδίο της μάχης με τον Λεωνίδα και έχουμε δακρύσει για τον Μάξιμο.

Για το ακατάσχετο αλκοόλ που μπήκε στο σώμα τους

Και δεν μιλάμε για μερικά ποτηράκια. Μιλάμε για ολοκληρωτική καταστροφή. Είναι εκείνο το φαινόμενο που τη μια στιγμή τραγουδάς αγκαλιά με την παρέα σου και την επόμενη πιάνεις τον εαυτό σου να κλαίει καθισμένος σε μια καρέκλα. Χωρίς να ξέρει τον λόγο. Ναι, όλοι οι άντρες έχουμε μια τέτοια ιστορία. Τι, όχι;

Για την απώλεια ενός οικογενειακού προσώπου

Το να χάνεις κάποιον δικό σου, είναι ούτως ή άλλως δραματικό. Κάποιες φορές μάλιστα, όταν υπάρχουν πολύ ξεχωριστοί δεσμοί με το εν λόγω πρόσωπο, το πένθος διαρκεί περισσότερο. Γιατί αυτό κάνει ως επί το πλείστον ένας άντρας σε τέτοιες περιπτώσεις: πενθεί μακροχρόνια. Μπορεί τη συγκεκριμένη στιγμή να είναι ο πιο ήρεμος και ακλόνητος άνθρωπος στον κόσμο έτσι ώστε να μπορέσει να στηρίξει τους τριγύρω του, αλλά όταν βρίσκεται μόνος ξεσπάει με τον δικό του τρόπο. Υπάρχουν άντρες που δεν ξεπερνούν ποτέ τον χαμό του πατέρα τους. Που βλέπουν παλιές φωτογραφίες της μητέρας τους ή θυμούνται τα παιδικά τους χρόνια στο πλάι του παππού τους. Και ναι δακρύζουν. Αθόρυβα και κυρίως μακριά από βλέμματα των υπολοίπων στην οικογένεια.

Όταν χάνει ή κερδίζει η αγαπημένη τους ομάδα

Αν απορούμε γιατί οι γυναίκες πρέπει να κλαίνε σε κάθε ταινία που βλέπουν, έτσι και εκείνες κάνουν την ίδια σκέψη για το ποδόσφαιρο. Πώς μπορεί ένα τσούρμο άντρες να κλαίει και να οδύρεται για μια φανέλα και μια μπάλα. Και όχι μόνο να κλαίει; Όλοι έχουμε στη παρέα μας ένα φίλο, ο οποίος δεν μιλιέται μετά από έναν χαμένο αγώνα. Ή κάποιον άλλο που βάζει τα κλάματα στο σπίτι του. Πόσο μάλλον όταν η ομάδα μας έχει μόλις χάσει το πρωτάθλημα. Για να μην μιλήσουμε για διοργανώσεις σαν το Μουντιάλ. Θυμήσου τους καημένους τους Βραζιλιάνους μετά την εξευτελιστική τους ήττα από τους Γερμανούς. Και μετά θυμήσου τα δάκρυα χαράς. Από το «γύρισμα» της Λίβερπουλ στη Κωνσταντινούπολη το 2005, μέχρι το πρώτο γκολ που σημείωσε η Εθνική με τον Σαλπιγγίδη στο Μουντιάλ του 2010. Οι άντρες κλαίνε για την ομάδα τους. Ή καλύτερα, ιδρώνουν την φανέλα με τον πιο συναισθηματικό τρόπο.

Δες ακόμα: men

πηγή:askmen.gr



 

inaoussa.gr - All Rights Reserved